σε άφησα για καιρό, κλειδωμένο. Είχα πολλές σκοτούρες. Κι όπως συνηθίζεται πέφτουν όλες μαζί. Νομίζω πως είναι στη φύση μου να κάνω πάντα πολλά πράγματα μαζί. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται στο παρελθόν με ένα μόνο αντικείμενο. π.χ. δουλειά, και σπουδές και σύζυγο, και παιδιά, και μαγειρική, και καθάρισμα, και φίλους, και κουμπάρους, και μαμά – μπαμπά, και “μαμά” -”μπαμπά”. Σίγουρο είναι ότι δεν τα κάνω όλα τέλεια. Κάποια από αυτά ίσως τα κάνω καλύτερα από κάποια άλλα. Ίσως, όπως θα λεγε κι ένας ψυχολόγος αν το διάβαζε, έχω να καλύψω κενά. Δεν ξέρω να ψάξω τα κενά μου και να τα βουλώσω. Θέλω να πατήσω το stop και δε το βρίσκω. Θέλω να υπάρξει μια περίοδος στη ζωή μου όπου θα πίνω καφέ με φίλες, μαγαζιά για χάζεμα, βολτίτσες, σινεμά αβίαστα, έξοδος χωρίς ενοχές, χαλαρά. Κουράστηκα. Από την άλλη όμως λέω, έτσι ξέρω να ζω, έτσι συμβαίνει. Δεν επιδιώκω να κάνω κάτι καινούργιο, απλά μου προκύπτουν. Περνούν από μπροστά μου και εκείνη τη στιγμή τσαφ κάτι ανάβει μέσα μου και κατευθείαν το τσιμπώ. Ημερίδα εδώ, σεμινάριο εκεί, ενημέρωση παραπέρα, συνάντηση τότε, μπες στην τάδε σελίδα να δεις, επ!! τι λέει εδώ, καινούργιο, χμ! ενδιαφέρον… και πάει λέγοντας. Δε λειτουργεί καθόλου το κουμπί που γράφει πάνω του “άστο αυτό”, “μη τσιμπάς”, “τι σε νοιάζει” κλπ.
Τι με νοιάζει??? οργίστηκα τώρα. Με νοιάζει και με κόφτει. Αν δεν νοιαστώ εγώ για το παιδί μου, τότε ποιός; Αυτά μου είπε ο εαυτός μου μια μέρα και τσίμπησα σε ένα τηλεφώνημα. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα Πρόεδρος. Μη γελάς, αγαπητό μου ημερολόγιο. Είμαι πρόεδρος σε ένα σύλλογο, που αγωνίζεται για παιδιά. Προχθές σκεφτόμουν τους συλλόγους στους οποίους είμαι μέλος, πληρώνω τις συνδρομές μου, και συμμετέχω ανάλογα με τον χρόνο. Μέλος ομοσπονδίας γυναικών ελλάδος από το 1982 (όχι παίζουμε), σύλλογος καθηγητών ΕΛΜΕ, γραμματέας στο σύλλογο γονέων του δημοτικού (λόγω κόρης), μέλος του συλλόγου καθηγητών πληροφορικής, μέλος του συλλόγου κερκυραίων (λόγω συζύγου), μέλος του συλλόγου γονέων του γυμνασίου (λόγω γιού), πρόεδρος του συλλόγου γονέων παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες. Εύγε μου.
Καλά τώρα τι θυμήθηκα. Σε ποιές σελίδες έχω λογαριασμό. Εδώ χανόμαστε. Yahoo, in, pathfinder, crocodile, taxis, sch, teach, edra, paideia, blogspot, wordpress, κλπ. Δίπλα στο ημερολόγιό μου, υπάρχει το μπλοκάκι με τους κωδικούς. Εκεί να δεις μουτζούρες. Χαμός.
Τώρα που τα έγραψα αγχώθηκα. Πώς έμπλεξα έτσι τη ζωή μου. Δεν γινόμουν κομμώτρια; Να μη ξέρω πώς ανοίγει το κομπιούτερ και να ‘χω την ησυχία μου. Μήπως να πάω να καλλιεργήσω πατάτες και να βγω στη λαϊκή. Θα ‘ναι άραγε καλύτερα; Γιατί προσπαθώ τα παιδιά μου να είναι εντάξει στο σχολείο τους, στις δραστηριότητές τους; Μήπως τελικά η ζωή είναι απλή αλλά εμείς θέλοντας να προλάβουμε όλα τα τραίνα την κάνουμε δύσκολη. Πόσο δύσκολη θα γίνει η ζωή τους αν δεν ξέρουν αγγλικά, κομπιούτερ, δεν έχουν πτυχίο, δεν… δεν… Ποιός άραγε ξέρει;
Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο, τώρα που πήρα φόρα στη συνέχεια θα σου γράψω για την νέα μου δραστηριοποίηση στο σύλλογο.
