Αγαπητό μου ημερολόγιο, χθες 24 Φεβρουαρίου 2007, πήγα στη Θεσσαλονίκη και παρακολούθησα ένα σεμινάριο με θέμα: “Πολλαπλοί τρόποι νόησης”. Αυτή ήταν η πρωϊνή εισήγηση και το απόγευμα ακολουθούσε βιωματικό σεμινάριο για τη συνεργατική μάθηση. Το θέμα στην αρχή μου φάνηκε λίγο ανιαρό, αλλά πήγα για να κάνω και τις συναντήσεις με τα κορίτσια του συλλόγου. Ο εισηγητής, κύπριος παιδαγωγός και ψυχολόγος είχε έναν φοβερό τρόπο παρουσίασης. Μαέστρος στο να εκμαιεύει τις απαντήσεις του από το κοινό. Συμμετοχή ενεργή και όχι απλή παρουσίαση. Ενθουσιάστηκα και πάλι όπως μου συμβαίνει συχνά με τέτοιες διαλέξεις. Θα σας αναφέρω ένα γεγονός με το οποίο ξεκίνησε την ομιλία. Κάποτε σαν μεταπτυχιακός φοιτητής κάπου στην Αμερική, του δώσαν ένα άσπρο ποντικάκι για να το εκπαιδεύσει, να μάθει κάτι, οτιδήποτε. Από αυτό το γεγονός θα κρινόταν ο βαθμός του σε ένα μάθημα. Πράγματι με το δόλωμα της τροφής το εκπαίδευσε μετά από ένα τρίμηνο, να μετρά από το 1 ως το 5 δηλ. να πηγαινοέρχεται 5 φορές πάνω κάτω στο κουτάκι του και μετά να περιμένει για τροφή. Ούτε 4, ούτε 6, ακριβώς 5. Το μήνυμα της ιστορίας; Αφού μπορεί ο ποντικός να μάθει, μπορεί και οποιοδήποτε παιδί. Αρκεί ο κάθε εκπαιδευτικός να βρει τον τρόπο.
Επίσης, θα αναφέρω κι ένα παραμύθι. Κάποτε στο σχολείο των ζώων φοιτούσαν, η πάπια, ο λαγός, ο αετός και το χέλι. Τα μαθήματα ήταν τρέξιμο, σκαρφάλωμα, κολύμπι και πέταγμα.
Η πάπια ήταν άριστη στο κολύμπι, καλή στο τρέξιμο και στο πέταγμα αλλά απαράδεκτη στο σκαρφάλωμα. Ο καθηγητής της έλεγε να προσπαθεί. Από την πολύ προσπάθεια όμως πληγώθηκαν τα πόδια της, καταστράφηκαν κάποιες μεμβράνες της και έπεσαν και οι επιδόσεις της και στο κολύμπι. Πέρασε την τάξη με χαμηλούς βαθμούς.
Ο λαγός, άριστος στο τρέξιμο, καλός στο σκαρφάλωμα, λιγότερο καλός στο πέταγμα, άσχετος στο κολύμπι. Με τον μέσο όρο κατάφερε και πέταξε την τάξη.
Ο αετός, άριστος στο πέταγμα, μέτριος στο τρέξιμο, σχεδόν άσχετος στο κολύμπι. Στο σκαρφάλωμα είχε πάντα διαφωνίες με τον δάσκαλο. Ενώ έφτανε πάντα πρώτος στην κορυφή, ο δάσκαλος του έλεγε: “Είσαι άσχετος, πίσω πάλι, δεν με παρακολουθείς, κοίτα πως σκαρφαλώνουν, προσπάθησε”, αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Αφού λοιπόν, δεν το έκανε με τον τρόπο του δασκάλου του, του έβαλε βαθμό κάτω από τη βάση. Πέρασε όμως γιατί τον βοήθησε ο βαθμός του στο πέταγμα.
Το χέλι, άριστο στο κολύμπι, στο σκαρφάλωμα, στο τρέξιμο. Είχε ένα μεγάλο πρόβλημα στο πέταγμα, αλλά με τους άλλους βαθμούς, τα κατάφερε κι έγινε ο σημαιοφόρος της τάξης.
Ο κάστωρας ζήτησε να μπει το μάθημα άνοιγμα λαγουμιών κάτω από το έδαφος, αλλά το σχολείο δεν δέχτηκε κι έτσι συνεργάστηκε με τον αρουραίο και τον τυφλοπόντικα και άνοιξαν ιδιωτικό σχολείο.
Το σχολείο μας δυστυχώς σήμερα είναι ανταγωνιστικό, η απάντηση που δεν την αναφέρει το βιβλίο είναι λάθος, ο διαφορετικότητα που για τα ζώα είναι παραδεκτή γιατί υπάρχουν εμφανή στοιχεία, για τον άνθρωπο είναι κατακριτέα και απορρίπτεται από το σύνολο. Η απάντηση είναι πάντα μια και αυτή θεωρείται σωστή. Πλήρης ισοπέδωση. Όλοι οφείλουν να μαθαίνουν έτσι. Τελεία και παύλα.
