Αγαπητό μου ημερολόγιο

Για την ΑΜΑΛΙΑ…

sides — Sun, 03 Jun 2007 17:29:07 +0000

Η ιστορία σου ΑΜΑΛΙΑ, κάνει το γύρω του κόσμου, μέσω του διαδικτύου. Κρίμα, έφυγες νωρίς, κουρασμένη από τις ταλαιπωρίες της ψυχής σου και του σώματός σου, γεμάτη πίκρα για το σύστημα υγείας που ήσουν εγκλωβισμένη, τόσα και τόσα χρόνια. Γράφω σήμερα στο ημερολόγιο μου την ιστορία σου, χωρίς να ελπίζω ότι κάποιος θα την δει μόνο στο δικό μου μπλόγκ, αλλά γιατί είναι η ελάχιστη κίνηση που μπορώ να κάνω στη μνήμη σου.

Εύχομαι, η ψυχή σου και το σώμα σου να βρει την ηρεμία που τόσο στερήθηκες στην μάταιη θνητή ζωή.

Η σελίδα της Αμαλίας όπως την κατέγραψε πριν φύγει…

http://fakellaki.blogspot.com/

Διάφορα sites:

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/ (Blog για την Αμαλία)

http://www.youtube.com/watch?v=6aYu0YapSm0 (Ελληνικό Βίντεο)

http://www.youtube.com/watch?v=uIg0q9H5auc&mode=related&search= (Βίντεο-Αγγλικά)

Δείτε κι αυτό….

sides — Mon, 23 Apr 2007 12:35:59 +0000

Μια δοκιμαστική σελίδα του συλλόγου με σκοπό, την ενημέρωση του κοινού για τις εκδηλώσεις μας.

http://dyslexia.lar.googlepages.com

dyslexia.lar@gmail.com

Γράψτε μου τις παρατηρήσεις σας.

Ενήλικοι και δυσλεξία

sides — Sat, 10 Mar 2007 18:06:04 +0000

Ο Σύλλογος γονέων παιδιών με δυσλεξία και μαθησιακές δυσκολίες Ν. Λάρισας & Θεσσαλίας, ζητά να συνεργαστεί με ενήλικους δυσλεκτικούς για ανταλλαγή απόψεων & εμπειριών σε ημερίδα με θέμα: “Οδηγώντας τα παιδιά μας στην ενηλικίωση”. Για όποιον ενδιαφέρεται ας αφήσει σ΄ αυτό το blog, ένα e-mail.

Ευχαριστώ

Πολλαπλοί τρόποι νόησης…

sides — Sun, 25 Feb 2007 14:56:00 +0000

Αγαπητό μου ημερολόγιο, χθες 24 Φεβρουαρίου 2007, πήγα στη Θεσσαλονίκη και παρακολούθησα ένα σεμινάριο με θέμα: “Πολλαπλοί τρόποι νόησης”. Αυτή ήταν η πρωϊνή εισήγηση και το απόγευμα ακολουθούσε βιωματικό σεμινάριο για τη συνεργατική μάθηση. Το θέμα στην αρχή μου φάνηκε λίγο ανιαρό, αλλά πήγα για να κάνω και τις συναντήσεις με τα κορίτσια του συλλόγου. Ο εισηγητής, κύπριος παιδαγωγός και ψυχολόγος είχε έναν φοβερό τρόπο παρουσίασης. Μαέστρος στο να εκμαιεύει τις απαντήσεις του από το κοινό. Συμμετοχή ενεργή και όχι απλή παρουσίαση. Ενθουσιάστηκα και πάλι όπως μου συμβαίνει συχνά με τέτοιες διαλέξεις. Θα σας αναφέρω ένα γεγονός με το οποίο ξεκίνησε την ομιλία. Κάποτε σαν μεταπτυχιακός φοιτητής κάπου στην Αμερική, του δώσαν ένα άσπρο ποντικάκι για να το εκπαιδεύσει, να μάθει κάτι, οτιδήποτε. Από αυτό το γεγονός θα κρινόταν ο βαθμός του σε ένα μάθημα. Πράγματι με το δόλωμα της τροφής το εκπαίδευσε μετά από ένα τρίμηνο, να μετρά από το 1 ως το 5 δηλ. να πηγαινοέρχεται 5 φορές πάνω κάτω στο κουτάκι του και μετά να περιμένει για τροφή. Ούτε 4, ούτε 6, ακριβώς 5. Το μήνυμα της ιστορίας; Αφού μπορεί ο ποντικός να μάθει, μπορεί και οποιοδήποτε παιδί. Αρκεί ο κάθε εκπαιδευτικός να βρει τον τρόπο.

Επίσης, θα αναφέρω κι ένα παραμύθι. Κάποτε στο σχολείο των ζώων φοιτούσαν, η πάπια, ο λαγός, ο αετός και το χέλι. Τα μαθήματα ήταν τρέξιμο, σκαρφάλωμα, κολύμπι και πέταγμα.

Η πάπια ήταν άριστη στο κολύμπι, καλή στο τρέξιμο και στο πέταγμα αλλά απαράδεκτη στο σκαρφάλωμα. Ο καθηγητής της έλεγε να προσπαθεί. Από την πολύ προσπάθεια όμως πληγώθηκαν τα πόδια της, καταστράφηκαν κάποιες μεμβράνες της και έπεσαν και οι επιδόσεις της και στο κολύμπι. Πέρασε την τάξη με χαμηλούς βαθμούς.

Ο λαγός, άριστος στο τρέξιμο, καλός στο σκαρφάλωμα, λιγότερο καλός στο πέταγμα, άσχετος στο κολύμπι. Με τον μέσο όρο κατάφερε και πέταξε την τάξη.

Ο αετός, άριστος στο πέταγμα, μέτριος στο τρέξιμο, σχεδόν άσχετος στο κολύμπι. Στο σκαρφάλωμα είχε πάντα διαφωνίες με τον δάσκαλο. Ενώ έφτανε πάντα πρώτος στην κορυφή, ο δάσκαλος του έλεγε: “Είσαι άσχετος, πίσω πάλι, δεν με παρακολουθείς, κοίτα πως σκαρφαλώνουν, προσπάθησε”, αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Αφού λοιπόν, δεν το έκανε με τον τρόπο του δασκάλου του, του έβαλε βαθμό κάτω από τη βάση. Πέρασε όμως γιατί τον βοήθησε ο βαθμός του στο πέταγμα.

Το χέλι, άριστο στο κολύμπι, στο σκαρφάλωμα, στο τρέξιμο. Είχε ένα μεγάλο πρόβλημα στο πέταγμα, αλλά με τους άλλους βαθμούς, τα κατάφερε κι έγινε ο σημαιοφόρος της τάξης.

Ο κάστωρας ζήτησε να μπει το μάθημα άνοιγμα λαγουμιών κάτω από το έδαφος, αλλά το σχολείο δεν δέχτηκε κι έτσι συνεργάστηκε με τον αρουραίο και τον τυφλοπόντικα και άνοιξαν ιδιωτικό σχολείο.

Το σχολείο μας δυστυχώς σήμερα είναι ανταγωνιστικό, η απάντηση που δεν την αναφέρει το βιβλίο είναι λάθος, ο διαφορετικότητα που για τα ζώα είναι παραδεκτή γιατί υπάρχουν εμφανή στοιχεία, για τον άνθρωπο είναι κατακριτέα και απορρίπτεται από το σύνολο. Η απάντηση είναι πάντα μια και αυτή θεωρείται σωστή. Πλήρης ισοπέδωση. Όλοι οφείλουν να μαθαίνουν έτσι. Τελεία και παύλα.

Υπάρχουν φορές…

sides — Mon, 29 Jan 2007 09:42:42 +0000

νιώθεις κάπως έτσι….

ότι όλοι σε έχουν βάλει στο μάτι..

ότι όλα τα δεινά του κόσμου έπεσαν στο κεφάλι σου…

ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ…

ότι έχεις πέσει πολύ χαμηλά…

αλλά…

ποτέ δεν ξέρεις … μπορεί να υπάρχει και πιο κάτω….

Θεέ μου, πρώτη φορά νιώθω τόσο ανυπεράσπιστη… τόσο μικρή…. τόσο ανήμπορη…. ώστε να μη μπορώ να σηκωθώ….

Δώσε χέρι να κρατηθώ….

Λίλια

Αγαπητό μου ημερολόγιο

sides — Sat, 02 Sep 2006 06:31:31 +0000

Εδώ είμαι πάλι. Η σχέση μας κλονισμένη. Ξεκίνησα πολλές φορές να σου γράψω αλλά πάντα κάτι φοβερό μου συνέβαινε. Άδειαζε μονομιάς το κεφάλι μου από όλα αυτά που ήθελα να σου πω και για αυτό το άφηνα. Θέλω να σου τα γράφω όμορφα, όπως τάχω στο κεφάλι μου. Αλλά το κεφάλι μου δεν συνεργαζόταν με το χέρι μου. Η μαγεία χανόταν. Τρελλό!!! Τώρα πια ξέρω ότι κανείς δε θα το διαβάζει και για αυτό σου γράφω. Τέλος το καλοκαίρι, τα σχολεία αρχίζουν και πίσω πάλι στα καθημερινά. Οι βολτίτσες μειώνονται και προσπαθώ να κλείσω όλες τις εκκρεμότητες γιατί το χειμώνα δεν επιτρέπω στον εαυτό μου ούτε να αρρωστήσω. Έτσι λοιπόν, τρέχω από οδοντίατρο σε παθολόγο, από γυναικολόγο σε οφθαλμίατρο κλπ. Χρειάζομαι άλλωστε ένα ρετουσάρισμα λόγω ηλικίας. 41 παρακαλώ. Το λέω και τρομάζω. Φρίκη! Σκιάζομαι και φοβάμαι την ηλικία αλλά περισσότερο την φθορά που κουβαλά μαζί της. Πότε θα συμβιβαστώ με τον χρόνο; ΠΟΤΕ. Αφού δεν έγινε ως τώρα… όσο περνά ο καιρός τόσο πιο τρομακτικό γίνεται. Βρίσκω διάφορα πράγματα να κάνω πάντα. Να είμαι πάντα σε ενέργεια, δράση, για να μη σκέφτομαι. Κάθε φορά που σκέφτομαι διάφορα καταλήγω σε απόγνωση, και πέφτω σε θλίψη. Θέλω να είμαι πάντα κουρασμένη. Να μη προλαβαίνω να σκεφτώ. Τα μάτια μου να κλείνουν από κούραση και οι σκέψεις να εξατμίζονται. Γι αυτό λοιπόν το έριξα αυτό τον καιρό στο mountobasket. Φοβερή εφεύρεση. Ειδικά με τις επιτυχίες της εθνικής μας. Καταπληκτική επινόηση. Μάλλον όμως αυτό το χαπάκι δεν επιδρά έτσι μόνο σε μένα αλλά και σε πολλούς άλλους που άφησαν τις δουλειές τους, τα γραμμάτια, τους πελάτες και τις σκοτούρες και έγιναν ευτυχισμένοι στο λεπτό. Τι ταχυπαλμίες είχαμε, τί φωνές !!! Ένα υπέροχο πρωϊνό, περιβάλλον κατάλληλο για ελαφριές αλλά βαρυσήμαντες κουβέντες του τύπου “πανέξυπνος ο Γιαννάκης”, “φοβερό ο Σχορτσιανίτης” και άλλα σοφά. Σκέψεις όχι. Δεν προλαβαίνουμε. Χαιρόμαστε τώρα. Θα ψάξω να βρω αν πέρασε χθες 1-9-2006, από τη βουλή ή από τα γραφεία των υπουργών, κάποια σημαντική απόφαση που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας την ώρα που εμείς κορνάραμε για τη νίκη της Εθνικής. Δεν πειράζει. Εδώ τώρα μια Ελλάδα τρέχει στα γραφεία στοιχημάτων και εγώ κλαψουρίζω. Αίσχος και ντροπή μου! Έτσι είναι και η ζωή μου. Εκεί που πέφτω όπ κάτι με σηκώνει και συνεχίζω με καλύτερη διάθεση και όρεξη. Πότε θα βρω ισορροπία;

Καλή επιτυχία στην Εθνική.

Αγαπητό μου ημερολόγιο…

sides — Thu, 23 Mar 2006 21:00:40 +0000

σε άφησα για καιρό, κλειδωμένο. Είχα πολλές σκοτούρες. Κι όπως συνηθίζεται πέφτουν όλες μαζί. Νομίζω πως είναι στη φύση μου να κάνω πάντα πολλά πράγματα μαζί. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται στο παρελθόν με ένα μόνο αντικείμενο. π.χ. δουλειά, και σπουδές και σύζυγο, και παιδιά, και μαγειρική, και καθάρισμα, και φίλους, και κουμπάρους, και μαμά – μπαμπά, και “μαμά” -”μπαμπά”. Σίγουρο είναι ότι δεν τα κάνω όλα τέλεια. Κάποια από αυτά ίσως τα κάνω καλύτερα από κάποια άλλα. Ίσως, όπως θα λεγε κι ένας ψυχολόγος αν το διάβαζε, έχω να καλύψω κενά. Δεν ξέρω να ψάξω τα κενά μου και να τα βουλώσω. Θέλω να πατήσω το stop και δε το βρίσκω. Θέλω να υπάρξει μια περίοδος στη ζωή μου όπου θα πίνω καφέ με φίλες, μαγαζιά για χάζεμα, βολτίτσες, σινεμά αβίαστα, έξοδος χωρίς ενοχές, χαλαρά. Κουράστηκα. Από την άλλη όμως λέω, έτσι ξέρω να ζω, έτσι συμβαίνει. Δεν επιδιώκω να κάνω κάτι καινούργιο, απλά μου προκύπτουν. Περνούν από μπροστά μου και εκείνη τη στιγμή τσαφ κάτι ανάβει μέσα μου και κατευθείαν το τσιμπώ. Ημερίδα εδώ, σεμινάριο εκεί, ενημέρωση παραπέρα, συνάντηση τότε, μπες στην τάδε σελίδα να δεις, επ!! τι λέει εδώ, καινούργιο, χμ! ενδιαφέρον… και πάει λέγοντας. Δε λειτουργεί καθόλου το κουμπί που γράφει πάνω του “άστο αυτό”, “μη τσιμπάς”, “τι σε νοιάζει” κλπ.

Τι με νοιάζει??? οργίστηκα τώρα. Με νοιάζει και με κόφτει. Αν δεν νοιαστώ εγώ για το παιδί μου, τότε ποιός; Αυτά μου είπε ο εαυτός μου μια μέρα και τσίμπησα σε ένα τηλεφώνημα. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα Πρόεδρος. Μη γελάς, αγαπητό μου ημερολόγιο. Είμαι πρόεδρος σε ένα σύλλογο, που αγωνίζεται για παιδιά. Προχθές σκεφτόμουν τους συλλόγους στους οποίους είμαι μέλος, πληρώνω τις συνδρομές μου, και συμμετέχω ανάλογα με τον χρόνο. Μέλος ομοσπονδίας γυναικών ελλάδος από το 1982 (όχι παίζουμε), σύλλογος καθηγητών ΕΛΜΕ, γραμματέας στο σύλλογο γονέων του δημοτικού (λόγω κόρης), μέλος του συλλόγου καθηγητών πληροφορικής, μέλος του συλλόγου κερκυραίων (λόγω συζύγου), μέλος του συλλόγου γονέων του γυμνασίου (λόγω γιού), πρόεδρος του συλλόγου γονέων παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες. Εύγε μου.

Καλά τώρα τι θυμήθηκα. Σε ποιές σελίδες έχω λογαριασμό. Εδώ χανόμαστε. Yahoo, in, pathfinder, crocodile, taxis, sch, teach, edra, paideia, blogspot, wordpress, κλπ. Δίπλα στο ημερολόγιό μου, υπάρχει το μπλοκάκι με τους κωδικούς. Εκεί να δεις μουτζούρες. Χαμός.

Τώρα που τα έγραψα αγχώθηκα. Πώς έμπλεξα έτσι τη ζωή μου. Δεν γινόμουν κομμώτρια; Να μη ξέρω πώς ανοίγει το κομπιούτερ και να ‘χω την ησυχία μου. Μήπως να πάω να καλλιεργήσω πατάτες και να βγω στη λαϊκή. Θα ‘ναι άραγε καλύτερα; Γιατί προσπαθώ τα παιδιά μου να είναι εντάξει στο σχολείο τους, στις δραστηριότητές τους; Μήπως τελικά η ζωή είναι απλή αλλά εμείς θέλοντας να προλάβουμε όλα τα τραίνα την κάνουμε δύσκολη. Πόσο δύσκολη θα γίνει η ζωή τους αν δεν ξέρουν αγγλικά, κομπιούτερ, δεν έχουν πτυχίο, δεν… δεν… Ποιός άραγε ξέρει;

Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο, τώρα που πήρα φόρα στη συνέχεια θα σου γράψω για την νέα μου δραστηριοποίηση στο σύλλογο.

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

sides — Thu, 02 Mar 2006 15:00:42 +0000

μόλις έφτιαξα καφέ (νες σκέτο, αχτύπητο με φρέσκο γάλα), άναψα ένα light, τέντωσα τα δάχτυλα και είμαι έτοιμη να σου γράψω.

Σήμερα και πάλι η μέρα δύσκολη. Το μεσημέρι έλεγα στα παιδιά μου, πως νιώθω ότι είμαι ταχυδακτυλουργός που πετά μπάλες στον αέρα και το πλήθος μου πετά κι άλλες μπάλες που πρέπει να κρατώ στον αέρα. Άλλες τις καταφέρνω άλλες μου πέφτουν κάτω… Ουφ, κουράστηκα, λέω να τις πετάξω όλες κάτω να κάνω τριήμερο. Ο καιρός ηλιόλουστος, διάθεση αρκετά καλή, παρέα σίγουρη. Θα την κάνω.

Αυτό που χαίρομαι περισσότερο απ΄ όλα γίνονται στο παρα πέντε και όμως περνάμε όμορφα. Χωρίς προγραμματισμό, χωρίς αντζέντες… τίποτα. Φίνα. Ήλιος, παρέα, διάθεση και βουρ. Να μη ξεχάσω χαρταετό, ταχινοσαλάτα, καλαμαράκια, λαγάνα, χταποδάκι, ταραμοσαλάτα, τουρσιά, τσιπουράκι… Αι καλά. Πάλι μπάλες βλέπω να πετώ στον αέρα.